![ასეთი ძვირადღირებული საჩუქარი მიიღო შორენა ბეგაშვილმა ვალენტინობის დღეს](https://itar.ge/stories/creative/HprYO1676376117albom_rooms.jpg)
თემური ბათუმში იყო რომ გაიგო ეს ამბავი, მაშინვე წამოვიდა... მერე ჩუმად მკითხა, სად იჯდა ჩემი ბიჭიო, ვუჩვენე ის ადგილი ნანგრევივით რომ იყო, მივიდა და ცოტახანს დაფიქრებული დასცქეროდა იმ ნანგრევებს...
- 02/02/21
- 2371 ნახვა
-
Facebook-ზე გაზიარება
![ბლოგი](https://itar.ge/stories/blogi/G0iYj1612298574albom_rooms.jpg)
თინა ნაცვლიშვილი, მუსიკოლოგი და სიმღერების ტექსტების ავტორი:
- თემურ წიკლაური ძმად მყავდა მიღებული. ეს არ იყო უბრალო მეგობრობა, ოჯახებით ვიყავით დაკავშირებული. ლილი ზღვაური, თემურის მეუღლე, "ივერიის" მერე რომანსებით იყო გატაცებული და მისი აკომპანიატორი გახლდით, ამიტომ ხშირად მივდიოდი მათთან სარეპეტიციოდ. თემური დაგვიჯდებოდა და გვისმენდა. გვაცინებდა, ხუმრობდა...
საშინელი, ბნელი 90-იანების პერიოდში ჩემს ოჯახს სერიოზული პრობლემა დაუდგა - ჩემი მეუღლის მძიმე ავადმყოფობა. ყოველდღიურად ვგრძნობდი თემურის გვერდში დგომას, მის თანაგრძნობას... ერთხელ ბორის შხიანმა დამიბარა, საქმე გამოგიჩნდა და სასწრაფოდ მოდიო. იქ თემური დამხვდა და მითხრა: შეგვიკვეთეს ბათუმზე სიმღერა და ტექსტი მაინცდამაინც შენი უნდათო. არ გამკვირვებია, რადგან თითქმის 20 წლის მანძილზე ბორისის სიმღერების ტექსტებს მე ვწერდი. გავედი გვერდით ოთახში და დავწერე. გადავეცი ტექსტი შხიანს, რომ მუსიკა შეექმნა და წამოსვლას რომ ვაპირებდი, თემური წამოხტა: უიი, სულ დამავიწყდა, ეს ჰონორარი შენთან გამომატანესო... გადავირიე, როგორ-მეთქი, მაგრამ დამამშვიდა, აბა, ამისთვის ცალკე ხომ არ ჩამოვლენო?!
გავიდა წლები, მე და ბორისი შევხვდით, ვსაუბრობდით და უცებ ის სიმღერა გამახსენდა. ვთხოვე, მოესმენინებინა, მაგრამ სიცილით მოკვდა: რა სიმღერა, რის სიმღერა? დახმარება უნდოდა, შენი მდგომარეობიდან გამომდინარე, იცოდა, რომ თავზე დაგვამხობდი და ასე შემოგაპარეთო...
...მახსენდება, მძიმე ოპერაციის შემდეგ სახლში რომ გამომიყვანეს, თემური და ლილი მოვიდნენ სანახავად. არ ელოდა, ასეთ მდგომარეობაში ჩემს ნახვას და უცებ მეუბნება: რა გავაკეთო, რომ ხასიათზე მოგიყვანო, თუ გინდა, გიცეკვებ! - და ამხელა კაცმა ბუქნაობა დაიწყო...
ერთი ამბავი კი მართლა საოცრება იყო: 2 წლის წინ, ოქტომბერში, ჩემი გარდაცვლილი გოგონა და თემურის გიორგი დამესიზმრნენ, შუამთის მონასტრის ეზოში იდგნენ. მარიამმა მთხოვა - ბრინჯი, ვაშლი და შაქარი ამოიტანეთ დედაოებთანო. გავახილე თვალები, ვერ ვიჯერებდი, ის სიზმარი იყო თუ არა. ლილისთან დავრეკე, თემური ბათუმში იყო, რომ გაიგო, მაშინვე წამოვიდა. მეორე დღესვე საბარგული დავტვირთეთ და წავედით. თბილისს რომ გავცდით, ისეთი ნისლი იყო, რომ თემურმა დააპირა არა გომბორის მხრიდან, არამედ გურჯაანზე მოევლო, მაგრამ მერე თქვა, უფალი გვცდის ალბათო. გომბორის უღელტეხილზე ავედით თუ არა, საოცრება მოხდა, გაქრა ნისლი და მოწმენდილ ცაზე მზემ გამოიხედა. თემურმა პირჯვარი გადაიწერა - უფალმა გვისმინაო.
კარგა ხანს ვისხედით მონასტრის ეზოში, ვსაუბრობდით. მერე ჩუმად მკითხა: სიზმარში რომ ნახე, სად იჯდა ჩემი ბიჭიო? ვუჩვენე ის ადგილი, ნანგრევივით რომ იყო. მერე მივიდა და ცოტა ხანს დაფიქრებული დასცქეროდა იმ ნანგრევს... ახლა კი წავა თავის უდროოდ წასულ ვაჟთან და ჩაეხუტება... თემურ წიკლაურმა ჩემს გულში უდიდესი ჭრილობა დატოვა, რომელსაც ვერასოდეს მოვიშუშებ...