ნანიკო გრიგალაშვილი, 3 წლის სანის მარტოხელა დედაა. ნანიკოს სანის გარდა, თუ მეგობრებს არ ჩავთვლით, არავინ ჰყავს. მამა ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ავადმყოფობას ემსხვერპლა, დედა კი, რომელიც მისი ერთადერთი იმედი იყო, კორონავირუსმა წაართვა. ნანიკოს, დედის დაკრძალვა, საავადმყოფოდანვე მოუწია.

ნანიკო „მშობელთან“ იხსნებს, თუ რა გახდა დედის გარდაცვალების მიზეზი და ადამიანებს მოუწოდებს, მეტად გაუფრთხილდნენ ერთმანეთს.

„სანი ჩემი ჯერ კიდევ სტუდენტობის წლების სიყვარულის ნაყოფია. მის დაბადებას ბევრი სირთულე მოჰყვა, როცა მარტომ გადავწყვიტე მასზე მეზრუნა, მაგრამ დედა მალევე შეეგუა და მისი გაჩენის შემდეგ, სრულიად შეიცვალა დამოკიდებულება. დედას იმ დღიდან შეუყვარდა სანი, როცა დაიბადა. სახლში მოყვანისთანავე გადაინაწილა პასუხისმგებლობა, რადგან მე უნდა მემუშავა. გულზე იწვენდა და ისე აძინებდა. მეგობრების წყალობით მე მალევე დავიწყე მუშაობა და სანიც მალევე გახდა ბებოს ბიჭი. სულ მასთან იყო და ის ზრდიდა. ზოგჯერ დედასაც მას ეძახდა. მე ბევრი სამსახურის გამოცვლა მომიწია, ხშირად ღამეც მიწევდა დარჩენა, შესაბამისად, სანი სულ ბებოსთან იყო, მიუხედავად მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობისა.

როგორც იქნა დავიწყე სტაბილური სამსახური და ნელ-ნელა სიმშვიდეც შემოვიდა ჩვენ ცხოვრებაში. თუმცა ბოლო კარანტინის დროს, ისევ უსამსახუროდ დავრჩი. დედა არნახული სიმშვიდით მამხნევებდა. ყველაფერი კარგად იქნება, გავუძლებთ ასეთებისთვის გაგვიძლიაო, რისი გეშინიაო შენ და შიში ვის გაუგიაო.

ასე მამშვიდებდა სულ. დავგეგმეთ რაღაცების გაკეთება სახლში და ყველაფერი კარგად იყო, სანამ ერთ დღეს სტუმარი არ მოგვივიდა. თურმე სიცხეები ჰქონია წინა დღეს, მაგრამ გაციებას დააბრალა. შემდეგ დედას დაეწყო სიცხეები, მაგრამ არანაირი სიმპტომი არ ერთვოდა, ამიტომ ჩვენც გაციებას დავაბრალეთ. გაუარა და დაახლოებით 5 დღის მერე, ისევ შეუძლოდ გახდა. უკვე ყოველ დღე მძიმდებოდა. ღამე თითქმის არ ეძინა. ვერ სუნთქავდა მადა არ ქონდა, სუნსაც ვერ გრძნობდა, თუმცა მაინც ეგონა რომ სხვა რამ ჭირდა და არა კოვიდი. სასწრაფოს არ მაძახებინებდა. არ ვიცი რატომ, მაგრამ ერთ დღედაც ჩუმად დავრეკე, მოვდინენ და სასწრაფოდ ტესტზე გაგვგზავნეს.

ავიღეთ და კაბინეტიდან გაისმა ხმა - ქალბატონო თქვენი ტესტი დადებითია. დედამ ერთი ძლიერად ამოიოხრა და ისევ სასწრაფო გამოვიძახეთ კლინიკაში გადაყვანის მიზნით. დედამ მთხოვა, ამ ერთ ღამესაც გავათენებ სახლშიო, მაგრამ ნაცნობი ექიმები, ვისთანაც კონტაქტი მქონდა, მეუბნეოდნენ რომ ჟანგბადის გარეშე ძალიან დამიმძიმდებოდა და წუთი არ უნდა დამეკარგა.

დავარწმუნე. სანამ სასწრაფოს გამოვიძახებდი, ჩემი ხელით დავბანე, ძალიან მთხოვა, მოვაწესრიგე და მოვიდნენ კიდეც ექიმები. იმედი ქონდა 10 დღეში გამოვიდოდა. ჩვეულებრივ საუბრობდა, საავადმყოფოში წასაღები ტანსაცმელებიც კი თავისი ხელით ჩაალაგა, სასწრაფოში თავისი ფეხით ჩაჯდა. პირველად იყო, რომ მარტო გავუშვი და არ გავყევი. პირველად დავტოვე მარტო. საავადმყოფოში ადგილები არ იყო და ნაცნობების ჩარევით ერთი ადგილი ძლივს გამოგვიჩინეს, ისიც მარნეულში.